بهترین کارکنان ، پرستاران و متخصصان برای درمان اثربخش

تهران فرمانیه
خیابان مهدی زاده پلاک 9

02122697906 – 8
02122698407

ساعات کاری
شنبه - جمعه: 23.59 - 00:00

ژانویه 25, 2021 توسط پرستار پارسیان آوید 0 دیدگاه

درد عصب دیابتی

درد عصب دیابتی

درد عصب دیابتی : سندرمی است که مبتلایان به دیابت را درگیر می کند. این نوع درد عصبی می تواند مبتلایان به دیابت نوع 1 و 2 را تحت تأثیر قرار دهد.

درد عصبی که به آن درد نوروپاتیک نیز گفته می شود، نتیجه یکی از عوارض دیابت به نام نوروپاتی محیطی یا نوروپاتی دیابتی است.

چرا درد عصب دیابتی رخ می دهد؟

درد عصب دیابتی معمولاً زمانی اتفاق می افتد که فرد دیابتی طلسم طولانی مدت سطح بالای قند خون را داشته باشد.

تصور می شود که گلوکز خون بالا با آسیب رساندن به رگ های خونی که آنها را تأمین می کنند، بر اعصاب تأثیر می گذارد.

فشار خون بالا علاوه بر افزایش قند خون، تأثیر مخربی روی اعصاب نیز دارد. سیگار کشیدن و الکل همچنین شناخته شده است که خطر بروز درد عصبی را افزایش می دهد.

درد عصب دیابتی معمولاً در کجا رخ می دهد؟

درد عصب دیابتی معمولاً در مناطق محیطی یا اندام های انتهایی مانند پا و کف پاها، دست ها و بازو ها رخ می دهد.

درد نوروپاتیک پا یکی از مواردی است که پا را تحت تأثیر قرار می دهد و به عنوان مشکلات “پای دیابتی” شناخته می شود.

به همین دلیل به افراد دیابتی توصیه می شود هر سال یکبار معاینه پا انجام دهند.

معاینه پا می تواند به دو روش کمک کند، به شما کمک می کند مشکلات جدیدی مانند نوروپاتی دیابتی یا مشکلات گردش خون را تشخیص دهید و همچنین می تواند به عوارض بعدی پا مانند زخم، تاول و یک اختلال مفصل معروف به آرتروپاتی زغالی یا زغال پا کمک کند.

علائم درد عصب دیابتی چیست؟

علائم درد عصب دیابتی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • احساسات خراشیده یا سوزن سوزن شدن
  • احساس سوزش
  • درد های تیز، چاقو یا تیراندازی در مناطق فوق الذکر.

این موارد ممکن است از خفیف تا شدید باشد. در موارد جدی ممکن است کل منطقه بی حس شود.

ممکن است در بعضی از افراد وضعیتی شناخته شود که به عنوان دیستزی شناخته می شود، که بر احساس لمس فرد تأثیر می گذارد و احساس سوزن سوزن شدن یا سوزش می کند و می تواند باعث درد شدید هنگام لمس اشیا در روزمره شود.

درد نوروپاتیک چگونه بر افراد دیابتی تأثیر می گذارد؟

درد عصب دیابتی متاسفانه می تواند برای افراد دیابتی بسیار خطرناک باشد.

در مراحل اولیه می تواند بر فعالیت  های روزمره مانند راه رفتن، ورزش یا کار با دست تأثیر بگذارد.

در مرحله بعد درد عصب دیابتی می تواند حتی ایستادن را نیز دشوار کند.

یکی از خطرات نوروپاتی دیابتی این است که منجر به ایجاد زخم پا (زخم) شود زیرا قند خون بالا و گردش خون ضعیف می تواند هر دو به معنای بهبودی زخم باشد و مستعد ابتلا به عفونت باشد، که ممکن است گاهی منجر به قطع عضو در آن محل شود.

من دیابت دارم و نگران درد نوروپاتی هستم، چه کاری باید انجام دهم؟

اگر دیابت دارید و نگران درد عصبی دیابت هستید، بلافاصله با پزشک یا متخصص بهداشت تماس بگیرید تا در مورد علائم خود صحبت کنید یا از آنها نظر بگیرید.

پزشکان می توانند درد عصب دیابتی را تشخیص دهند و همچنین به افراد مبتلا به دیابت برای مدیریت موثرتر سطح قند خون کمک می کنند.

آیا درد عصب دیابتی قابل درمان است؟

افرادی که از درد عصبی رنج می برند معمولاً ترغیب می شوند که در شیوه زندگی و یا دیابت خود تغییراتی ایجاد کنند، مانند ترک اعتیاد یا کاهش مصرف الکل یا استعمال دخانیات، ورزش بیشتر و ممکن است برای کنترل سطح قند خون خود کمک کنند.

پزشک شما همچنین ممکن است درمان  هایی را برای کاهش علائم درد ارائه دهد.

دارو هایی برای درد عصب دیابتی

دارو هایی که ممکن است ارائه شوند می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • آمیتریپتیلین
  • پرگابالین
  • دولوکستین
  • نورتریپتیلین
  • ایمی پرامین
  • لیدوکائین
  • ترامادول
 
 

 

 

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : بیاموزید که چگونه یک درمانگر مناسب را انتخاب کنید، از جلسات درمانی یا مشاوره خود بیشترین بهره را ببرید و پیشرفت درمان خود را ارزیابی کنید.

چگونه درمان و مشاوره می تواند کمک کند.

  • درمان می تواند یک درمان موثر برای انبوهی از مشکلات روحی و روانی باشد.

صرف صحبت در مورد افکار و احساسات خود با یک فرد حامی می تواند باعث شود که شما احساس بهتری داشته باشید.

به خودی خود ابراز نگرانی یا صحبت در مورد موضوعی که ذهن شما را سنگین می کند، به خودی خود می تواند بسیار شفابخش باشد.

و خوب است که به شما گوش داده شود – اینکه بدانید شخص دیگری به شما اهمیت می دهد و می خواهد به شما کمک کند.

  • اگرچه صحبت در مورد مشکلات خود برای دوستان نزدیک و اعضای خانواده بسیار مفید است،

اما گاهی اوقات شما به کمکی نیاز دارید که افراد اطراف شما قادر به ارائه آن نیستند. در صورت نیاز به حمایت اضافی، دیدگاه بیرونی یا راهنمایی های تخصصی، گفتگو با یک درمانگر یا مشاور می تواند به شما کمک کند.

در حالی که حمایت از دوستان و خانواده مهم است، اما درمان متفاوت است.

درمانگران شنوندگان آموزش دیده حرفه ای هستند که می توانند به شما کمک کنند تا ریشه مشکلات خود را بردارید، بر چالش های احساسی غلبه کنید و تغییرات مثبتی در زندگی خود ایجاد کنید.

  • برای بهره مندی از درمان، نیازی به تشخیص مشکل روانی نیست.

بسیاری از افراد در درمان برای نگرانی های روزمره کمک می گیرند: به عنوان مثال مشکلات رابطه ای، استرس شغلی، یا اعتماد به نفس.

برخی دیگر در مواقع دشوار مانند طلاق به درمان روی می آورند. اما برای بهره مندی از مزایای آن، مهم است که یک درمانگر مناسب را انتخاب کنید – شخصی که به شما اعتماد می کند و باعث می شود احساس مراقبت کنید و این تجربه را دارد که به شما کمک می کند تغییرات را در زندگی بهتر ایجاد کنید.

یک درمانگر خوب به شما کمک می کند تا قوی تر و از خود آگاه شوید.

چرا درمان و نه دارو؟

تصور اینکه بتوانید با مصرف هر روز یک قرص مشکلات خود را برطرف کنید جذاب به نظر می رسد. اگر فقط به همین راحتی بود! مشکلات روحی و روانی دلایل مختلفی دارد و دارو درمانی یک مرحله ای نیست.

  • دارو ممکن است به کاهش علائم خاص کمک کند، اما عوارض جانبی نیز به همراه دارد.

بعلاوه، این نمی تواند مشکلات “تصویر بزرگ” را حل کند. دارو روابط شما را برطرف نخواهد کرد، به شما کمک می کند بفهمید با زندگی خود چه کار می کنید یا به شما این درک را می دهد که چرا به انتخاب ناسالم ادامه می دهید.

  • درمان می تواند وقت گیر و چالش برانگیز باشد، زیرا احساسات و افکار ناراحت کننده اغلب به عنوان بخشی از روند درمان بوجود می آیند.

با این حال، درمان مزایای طولانی مدت فراتر از تسکین علائم را فراهم می کند. درمان به شما ابزاری می دهد تا زندگی خود را متحول کنید –

 برای برقراری ارتباط بهتر با دیگران، ساختن زندگی مورد نظر خود و کنار آمدن با هرگونه منحنی که سر راه شما قرار گیرد.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

افسانه های درمانی

افسانه: من به درمانگر احتیاج ندارم. من به اندازه کافی باهوش هستم تا مشکلات خودم را حل کنم.

واقعیت: همه ما نقاط کور خود را داریم. هوش هیچ ارتباطی با آن ندارد. یک درمانگر خوب به شما نمی گوید که چه کاری باید انجام دهید یا چگونه زندگی خود را ادامه دهید.

او دیدگاه بیرونی باتجربه ای به شما می دهد و به شما کمک می کند تا از خودتان بینشی کسب کنید تا بتوانید انتخاب های بهتری داشته باشید.

 

افسانه: درمان برای افراد دیوانه است.

واقعیت: درمان برای افرادی است که خودآگاهی کافی برای درک نیاز برای کمک دارند و می خواهند ابزارها و فنونی را یاد بگیرند تا اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند و از نظر عاطفی متعادل شوند.

 

افسانه: تمام درمانگرانی که می خواهند درباره آنها صحبت کنند والدین من هستند.

واقعیت: در حالی که بررسی روابط خانوادگی گاهی می تواند افکار و رفتارهای بعدی زندگی را روشن کند، این تنها تمرکز درمان نیست.

تمرکز اصلی همان چیزی است که شما باید تغییر دهید – الگوها و علائم ناسالم در زندگی شما. درمان این نیست که والدین خود را سرزنش کنید یا به گذشته بپردازید.

 

افسانه: درمان خودآزاری است. این برای گریه کنندگان و شاکیان است.

واقعیت: درمان کار سختی است. شکایت شما را خیلی دور نخواهد کرد. بهبود در درمان ناشی از نگاه دقیق به خود و زندگی شما و مسئولیت پذیری در قبال اقدامات خود است.

درمانگر شما به شما کمک خواهد کرد، اما در نهایت شما کسی هستید که باید کار را انجام دهید.

یافتن درمانگر مناسب شما

یافتن درمانگر مناسب احتمالاً کمی وقت و تلاش خواهد برد، اما ارزش تلاش را دارد. ارتباطی که شما با درمانگر دارید بسیار ضروری است.

شما به شخصی احتیاج دارید که بتوانید به او اعتماد کنید – شخصی که احساس راحتی می کنید با او درباره موضوعات دشوار و اسرار صمیمی صحبت کنید، شخصی که در بهبودی شما شریک خواهد بود.

درمان تا زمانی که این پیوند را نداشته باشید موثر نخواهد بود، بنابراین در ابتدا برای یافتن فرد مناسب کمی وقت بگذارید. مشکلی نیست که هنگام مصاحبه با درمانگران بالقوه به خرید بپردازید و سوال کنید.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

  • تجربه مهم است.

یکی از دلایل اصلی مراجعه به درمانگر، به جای صحبت ساده با یک دوست، تجربه است. به دنبال یک درمانگر باشید که در زمینه درمان مشکلاتی که شما باتجربه است.

غالباً، درمانگران مناطق ویژه ای از قبیل افسردگی یا اختلالات خوردن را دارند. درمانگران باتجربه بارها و بارها مشكلاتي را كه با آنها روبرو هستيد مشاهده كرده اند

 كه ديد آنها را وسيع تر كرده و بينش بيشتري به آنها مي دهد. و برای برخی از مشکلات مانند ضربه یا PTSD، مراجعه به متخصص کاملاً ضروری است.

  • با گرایش های مختلف درمانی آشنا شوید.

بسیاری از درمانگران ترکیبی از جهت گیری ها را تمرین می کنند. با این حال، ایده خوبی است که در مورد انواع مختلف درمان اطلاعات کسب کنید، زیرا این امر می تواند بر روی نحوه ارتباط درمانگر و مدت زمان پیشنهادی درمان تأثیر بگذارد.

  • مجوز را بررسی کنید.

مدارک تحصیلی همه چیز نیستند، اما اگر هزینه یک متخصص مجاز را پرداخت می کنید، مطمئن شوید که درمانگر مجوز فعلی را دارد و از نظر هیئت نظارت بر وضعیت خوبی برخوردار است.

 هیئت های نظارت بر اساس ایالت و حرفه متفاوت هستند. همچنین شکایت از درمانگر را بررسی کنید.

چگونه دیگر نگران نباشیم

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید درباره مسائل نگرانی مقاله  چگونه دیگر نگران نباشیم بالا را مطالعه نمائید.

  • به خود اعتماد کنید.

 حتی اگر درمانگر شما روی کاغذ عالی به نظر می رسد، اگر ارتباطتان درست نیست – اگر به شخص اعتماد ندارید یا احساس می کنید واقعا از او مراقبت می کنند – با انتخاب دیگری همراه شوید.

 یک درمانگر خوب به این انتخاب احترام می گذارد و هرگز نباید شما را تحت فشار قرار دهد یا احساس گناه کند.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : سوالاتی که در هنگام انتخاب درمانگر از خود بپرسید

آنچه در یک درمانگر یا مشاور مهمترین است احساس ارتباط، ایمنی و پشتیبانی است.

سوالات زیر را از خود بپرسید:

  • آیا به نظر می رسد که درمانگر واقعاً به شما و مشکلات شما اهمیت می دهد؟
  • آیا احساس می کنید که درمانگر شما را درک می کند؟
  • آیا درمانگر شما را برای آنچه که هستید قبول می کند؟
  • آیا با افشای اطلاعات شخصی به این فرد احساس راحتی می کنید؟
  • آیا احساس می کنید با این درمانگر می توانید صادقانه و گشوده باشید؟ اینکه لازم نیست پنهان شوید یا وانمود کنید که شخصی هستید که نیستید؟
  • آیا درمانگر شنونده خوبی است؟ آیا او بدون حرف زدن، انتقاد یا قضاوت گوش می کند؟ احساسات خود و آنچه واقعاً می گویید را انتخاب کنید؟ احساس شنیدن می کنید؟

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : انواع درمان و درمانگران

انواع مختلفی از درمان ها و درمانگران وجود دارد. برای شروع ممکن است کمی طاقت فرسا باشد.

فقط به یاد داشته باشید که هیچ یک از روش های درمانی بهترین نیست. همه چیز به ترجیحات و نیاز های فردی شما بستگی دارد.

درست است که بعضی از تکنیک ها برای مقابله با انواع خاصی از مشکلات (مثلاً هراس) از سایر روش ها مفیدترند. اما به طور کلی، تحقیقات در مورد “بهترین” نوع درمان همیشه به همان نتیجه می رسد:

اهمیت فلسفه درمان بسیار کمتر از رابطه بین شما و درمانگر شماست.

اگر در این رابطه احساس راحتی و اعتماد می کنید، مدل درمانی، مانند اتومبیل شما، فقط وسیله نقلیه ای است که به شما کمک می کند به سمت زندگی پربارتر حرکت کنید.

این اتفاق خواهد افتاد بدون توجه به شرایطی که شما را به سمت درمان سوق داده است.

انواع متداول درمانی

بیشتر درمانگران خود را به یک نوع درمان خاص محدود نمی کنند. بلکه سبک های مختلف را با هم ترکیب می کنند تا به بهترین وجهی با شرایط موجود سازگار باشند.

این روش ابزارهای قدرتمند زیادی به درمانگر می دهد. با این حال، آنها اغلب دارای جهت گیری کلی هستند که آنها را راهنمایی می کند.

  • درمان فردی.

فرد درمانی افکار و احساسات منفی و همچنین رفتارهای مضر یا خود تخریبی را که ممکن است همراه آنها باشد، بررسی می کند.

درمان فردی ممکن است به دلایل اساسی مشکلات فعلی (مانند الگو های روابط ناسالم یا تجربه آسیب زای گذشته شما) بپردازد، اما تمرکز اصلی بر ایجاد تغییرات مثبت در حال حاضر است.

  • خانواده درمانی.

خانواده درمانی شامل درمان همزمان بیش از یک عضو خانواده برای کمک به خانواده در حل تعارضات و بهبود تعاملات است.

غالباً بر این اساس استوار است که خانواده ها یک سیستم هستند. اگر یک نقش در خانواده تغییر کند، همه تحت تأثیر قرار می گیرند و باید رفتارهای خود را نیز تغییر دهند.

  • گروه درمانی.

گروه درمانی با یک متخصص حرفه ای درمانی تسهیل می شود و شامل گروهی از همسالان است که برای مثال بر روی همان مشکل کار می کنند، مانند اضطراب، افسردگی یا سوء مصرف مواد.

گروه درمانی می تواند مکانی ارزشمند برای تمرین پویایی اجتماعی در یک محیط امن و یافتن الهام و ایده از همسالانی باشد که با همان مسائل دست و پنجه نرم می کنند.

  • زوج درمانی (مشاوره ازدواج).

زوج درمانی این دو شخص را درگیر رابطه ای متعهدانه می کند.

افراد به زوج درمانی مراجعه می کنند تا یاد بگیرند که چگونه از طریق اختلافات خود کار کنند، بهتر ارتباط برقرار کنند و مشکلات را برای حل مسئله حل کنند.

 

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

انواع درمانگران و مشاوران

انواع زیر متخصصان بهداشت روان آموزش های پیشرفته ای در زمینه درمان دارند و توسط هیئت مدیره مربوطه خود تأیید می شوند.

بسیاری از سازمان های حرفه ای جستجوهای آنلاین را برای افراد متخصص انجام می دهند همچنین ممکن است بخواهید برای اطمینان از به روز بودن مجوز درمانگر و عدم وجود هیچ گونه تخلف اخلاقی، با هیئت تنظیم مقررات ایالتی خود تماس بگیرید.

با این حال، به خاطر داشته باشید که مشاوران غیر روحانی – اعضای روحانیت، مربیان زندگی و غیره – نیز ممکن است بتوانند گوش پشتیبانی کننده و شنونده شما را فراهم کنند.

همیشه اعتبارنامه ها تعیین کننده کیفیت درمان نیستند.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : انواع متداول متخصصان بهداشت روان:

  • روانشناس

 روانشناسان دارای مدرک دکترای روانشناسی (Ph.D. یا Psy.D.) هستند و دارای مجوز روانشناسی بالینی هستند.

  • مددکار اجتماعی

مددکاران اجتماعی بالینی دارای مجوز (LCSW) دارای مدرک کارشناسی ارشد در امور اجتماعی (MSW) همراه با آموزش بالینی اضافی هستند.

  • درمانگر ازدواج و خانواده

درمانگران ازدواج و خانواده (MFT) دارای مدرک کارشناسی ارشد و تجربه بالینی در ازدواج و خانواده درمانی هستند.

  • روانپزشک

روانپزشک پزشکی است (MD یا D.O) که در زمینه بهداشت روان تخصص دارد. از آنجا که آنها پزشک هستند، روانپزشکان می توانند دارو تجویز کنند.

آنچه در درمان یا مشاوره انتظار می رود

  • هر درمانگر متفاوت است، اما معمولاً شباهت هایی در نحوه ساختار درمانی وجود دارد.

به طور معمول، جلسات حدود یک ساعت طول می کشد و هفته ای یکبار برگزار می شود. اگرچه برای درمان شدیدتر، ممکن است بیشتر اوقات برنامه ریزی شود.

درمان به طور معمول در مطب درمانگر انجام می شود، اما درمانگران در بیمارستان ها و خانه های سالمندان نیز کار می کنند و در برخی موارد ویزیت های منزل را انجام می دهند.

  • انتظار داشته باشید که بین شما و درمانگر رابطه مناسب باشد.

به تناسب بد قناعت نکنید. ممکن است لازم باشد که به یک یا چند درمانگر مراجعه کنید تا زمانی که احساس درک و پذیرش کنید.

  • درمان یک مشارکت است.

هم شما و هم درمانگرتان در روند بهبودی سهیم هستید. از شما انتظار نمی رود که کار بهبودی را به تنهایی انجام دهید، اما درمانگر شما نیز نمی تواند این کار را برای شما انجام دهد. درمان باید مانند یک همکاری باشد.

  • درمان همیشه احساس خوشایندی نخواهد داشت.

خاطرات، ناامیدی ها یا احساسات دردناک ممکن است ظاهر شوند. این یک قسمت طبیعی از درمان است و درمانگر شما را در این روند راهنمایی می کند. در مورد احساس خود حتما با درمانگر خود ارتباط برقرار کنید.

  • درمان باید مکانی امن باشد.

در حالی که در بعضی مواقع احساس چالش می کنید یا با احساسات ناخوشایندی روبرو هستید، همیشه باید احساس امنیت کنید.

اگر احساس ضعف شدید می کنید یا از جلسات درمانی خود وحشت دارید، با درمانگر خود صحبت کنید.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : اولین جلسات درمانی شما

  • یکی دو جلسه اول درمان

 زمانی برای ارتباط متقابل است و زمانی برای درمانگر در مورد شما و مسائل شما می باشد. درمانگر ممکن است سابقه سلامت روانی و جسمی را درخواست کند.

همچنین ایده خوبی است که در مورد آنچه که می خواهید در درمان بدست آورید با درمانگر صحبت کنید. با هم می توانید اهداف و معیارهایی تعیین کنید که بتوانید از پیشرفت خود در طول مسیر استفاده کنید.

همچنین این زمان مهمی است که شما می توانید ارتباط خود را با درمانگر ارزیابی کنید. آیا احساس می کنید درمانگر شما به وضعیت خود اهمیت می دهد و برای بهبودی شما سرمایه گذاری می کند؟

آیا احساس راحتی می کنید سوال کنید و اطلاعات حساس را به اشتراک بگذارید؟

به یاد داشته باشید، احساسات و همچنین افکار شما مهم هستند، بنابراین اگر احساس ناراحتی می کنید، از در نظر گرفتن یک درمانگر دیگر دریغ نکنید.

چه مدت درمان طول می کشد؟

درمان همه متفاوت است. مدت زمان درمان شما به عوامل زیادی بستگی دارد. ممکن است مسائل پیچیده ای داشته باشید یا یک مشکل نسبتاً ساده داشته باشید که می خواهید آن را برطرف کنید.

برخی از انواع درمان های درمانی کوتاه مدت هستند، در حالی که برخی دیگر ممکن است طولانی تر باشند. عملاً ممکن است پوشش بیمه ای شما را محدود کند.

 

با این حال، بحث در مورد طول دوره درمان مهم است که در ابتدا با درمانگر خود مطرح کنید. این به شما ایده ای از اهداف برای رسیدن به هدف و آنچه می خواهید برسید، می دهد.

هر زمان که پیشرفت درمان است، از مرور مجدد این موضوع نترسید، زیرا اهداف در طول درمان اغلب اصلاح یا تغییر می کنند.

بیشترین استفاده از درمان و مشاوره

برای استفاده بیشتر از درمان، باید آنچه را که در جلسات یاد می گیرید در زندگی واقعی استفاده کنید. هر هفته پنجاه دقیقه زمان درمانی مشکل شما را برطرف نخواهد کرد.

این نحوه استفاده شما از آموخته ها در بقیه وقت خود است.

در اینجا چند نکته برای استفاده بیشتر از جلسات خود آورده شده است:

  • تغییراتی در سبک زندگی سالم ایجاد کنید.

 کارهای زیادی وجود دارد که می توانید در زندگی روزمره انجام دهید تا از روحیه خود پشتیبانی کرده و سلامت عاطفی خود را بهبود ببخشند.

برای حمایت از دیگران تماس بگیرید. زیاد ورزش کنید و بخوابید. خوب بخور. برای آرامش و بازی وقت بگذارید. لیست ادامه دارد…

  • انتظار نداشته باشید که درمانگر به شما بگوید که چه کاری باید انجام دهید.

 شما و درمانگرانتان در بهبودی شریک هستید. درمانگر شما می تواند شما را راهنمایی کرده و پیشنهاداتی برای درمان ارائه دهد، اما فقط شما می توانید تغییراتی را که برای حرکت به جلو لازم دارید ایجاد کنید.

  • به درمان خود تعهد دهید.

جلسات را رد نکنید، مگر اینکه کاملاً مجبور باشید. اگر درمانگر شما در بین جلسات به شما تکالیف می دهد، حتماً آن را انجام دهید.

اگر متوجه شدید که جلسات خود را رد می کنید یا تمایلی به رفتن ندارید، از خود بپرسید چرا؟

آیا از بحث دردناک اجتناب می کنید؟ جلسه آخر شما را عصبی کرد؟ در مورد بی میلی خود با درمانگر خود صحبت کنید.

  • آنچه را که احساس می کنید به اشتراک بگذارید.

اگر درمورد احساسات خود با درمانگر باز و صادق باشید، بیشترین بهره را از درمان خواهید برد.

اگر احساس خجالت یا شرم کردید، یا مسئله ای بیش از حد دردناک است که می توانید درباره آن صحبت کنید، از گفتن این نکته به درمانگر خود نترسید.

به آرامی، می توانید با هم کار کنیم تا به مشکلات رسیدگی کنیم.

آیا درمان موثر است؟

شما باید بتوانید در طی یک یا دو جلسه بگویید که آیا شما و درمانگرتان مناسب هستید یا خیر. اما گاهی اوقات، ممکن است شما از درمانگر خود خوشتان بیاید اما احساس کنید که پیشرفت نمی کنید.

مهم است که پیشرفت خود را ارزیابی کنید تا مطمئن شوید آنچه را که از درمان نیاز دارید دریافت می کنید.

بیشتر بخوانید : مدیریت استرس

احتیاط:

 هیچ راهی سریع و روان برای بهبودی وجود ندارد. این فرایندی است که پر از پیچ و تاب، و چرخش های گاه به گاه است.

گاهی اوقات، آنچه در ابتدا به نظر یک مسئله سرراست تبدیل می شد، به یک مسئله پیچیده تر تبدیل می شود.

صبور باشید و نسبت به عقب ماندگی های موقت ناامید نشوید. شکستن الگوهای قدیمی و جا افتاده آسان نیست.

به یاد داشته باشید که رشد دشوار است، و شما یک شبه فرد جدیدی نخواهید شد. اما باید متوجه تغییرات مثبتی در زندگی خود شوید.

به عنوان مثال ممکن است روحیه کلی شما در حال بهبود باشد. ممکن است احساس ارتباط بیشتری با خانواده و دوستان داشته باشید.

یا بحرانی که ممکن است در گذشته شما را غرق کرده باشد، این بار شما را آنقدر پرتاب نمی کند.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند

نکاتی برای ارزیابی پیشرفت شما در درمان

  • آیا زندگی شما به سمت بهتر تغییر می کند؟ به بخش های مختلف زندگی خود نگاه کنید: کار، خانه، زندگی اجتماعی خود.
  • آیا شما اهدافی را که خود و درمانگر خود تعیین کرده اید برآورده می کنید؟
  • آیا درمان شما را به چالش می کشد؟ آیا شما را فراتر از منطقه راحتی خود کشانده است؟
  • آیا احساس می کنید که شروع به درک بهتر خود می کنید؟
  • آیا احساس اعتماد به نفس و قدرت بیشتری دارید؟
  • آیا روابط شما بهتر می شود؟

درمانگر شما باید با شما کار کند، اهداف خود را ارزیابی کرده و در صورت لزوم پیشرفت کند. با این حال، به یاد داشته باشید که درمان یک رقابت نیست.

اگر در تعداد جلساتی که در ابتدا برنامه ریزی کرده اید نتوانید به اهداف خود برسید، شکست نخواهید خورد. در عوض بر پیشرفت کلی و آنچه در این راه آموخته اید تمرکز کنید.

چه موقع باید درمان یا مشاوره را متوقف کرد

  • زمان قطع درمان بستگی به شما و شرایط فردی شما دارد.

در حالت ایده آل، وقتی شما و درمانگر خود تصمیم بگیرید که اهداف خود را برآورده کرده اید، درمان را متوقف خواهید کرد.

با این حال، ممکن است در بعضی از مواقع احساس کنید که از طریق درمان آنچه را که نیاز دارید به دست آورده اید، حتی اگر درمانگر شما احساس متفاوتی داشته باشد.

  • ترک درمان می تواند دشوار باشد.

به یاد داشته باشید که رابطه درمانی یک پیوند قوی است و پایان دادن به این رابطه یک ضرر است – حتی اگر درمان موفقیت آمیز باشد.

در این مورد با درمانگر خود صحبت کنید. این احساسات طبیعی است. غیرمعمول نیست که افراد در صورت نیاز هر از چند گاهی به طور مختصر به یک درمانگر مراجعه کنند.

تا زمانی که به پیشرفت در درمان ادامه دهید، این یک گزینه است.

برخی از افراد به طور مداوم به درمان ادامه می دهند. مشکلی نیست، به خصوص اگر افراد دیگری ندارید که در زندگی خود به آنها مراجعه کنید.

در حالت ایده آل، درمانگر شما می تواند به شما کمک کند منابع خارجی پشتیبانی را توسعه دهید، اما این همیشه امکان پذیر نیست.

اگر درمان نیاز مهمی را در زندگی شما برآورده می کند و هزینه آن مسئله ای نیست، ادامه دادن به مدت نامحدود یک انتخاب قانونی است.

نشانه هایی که ممکن است نیاز به تغییر درمانگران داشته باشید

  • شما راحت نیستید که در مورد چیزی صحبت کنید
  • درمانگر شما از مشکلات یا نگرانی های شما چشم پوشی می کند.
  • به نظر می رسد درمانگر شما یک برنامه شخصی دارد.
  • درمانگر شما بیشتر از گوش دادن صحبت می کند.
  • درمانگر به شما می گوید که چه کاری باید انجام دهید و چگونه زندگی خود را ادامه دهید.

پرداخت هزینه درمان و مشاوره

به عنوان مثال، در ایالات متحده، بسیاری از شرکت های بیمه پوشش روانپزشکی محدودی را ارائه می دهند – غالباً در 6-12 جلسه. برنامه خود را با دقت بخوانید تا ببینید چه مزایایی دارید.

برخی از انواع متخصصان بهداشت روان ممکن است تحت پوشش قرار نگیرند. شما ممکن است نیاز به مراجعه از طریق پزشک مراقبت های اولیه خود داشته باشید.

همچنین به خاطر داشته باشید که برخی از درمانگران بیمه را قبول نمی کنند، فقط پرداخت مستقیم از بیمار است.

گاهی اوقات این درمانگران پرداخت مقیاس کشویی را قبول می کنند، جایی که شما هر آنچه را که توانایی پرداخت هزینه آن را دارید پرداخت می کنید.

اگر احساس می کنید درمانگر می تواند برای شما مناسب باشد، نترسید که می توانید چه ترتیباتی را انجام دهید.

در سایر کشورها، شرایط بیمه و صلاحیت متفاوت است. برای پیوند یافتن خدمات درمان در کشور خود به منابع بیمه ای خود مراجعه کنید.

گزینه های درمانی و مشاوره ای مقرون به صرفه

به آژانس های خدماتی یا سازمان هایی که ممکن است روان درمانی را با نرخ تخفیف ارائه دهند، به اطراف جامعه خود نگاهی بیندازید.

مراکز سالمندان، آژانس های خدمات خانوادگی و کلینیک های بهداشت روان مکان های خوبی برای شروع هستند. بسیاری از آنها گزینه های مقرون به صرفه، از جمله مقیاس های پرداخت کشویی را ارائه می دهند.

آژانس هایی که کارآموزان را درگیر آموزش می کنند نیز می توانند گزینه ای برای کیفیت درمانی باشند.

اگر کارآموز مشتاق، همدل و دارای آموزش های نظارتی با کیفیت باشد، ممکن است یک کارآموز انتخاب خوبی برای شما باشد.

با این حال، وقت یک کارآموز در آژانس محدود است، بنابراین وقتی آموزش به پایان رسید، یا باید درمان را متوقف کنید یا یک درمانگر دیگر پیدا کنید.

روش ممکن دیگر برای دستیابی به درمان مقرون به صرفه، تلاش مبادله با یک درمانگر یا کلینیک بهداشت روان است.

یافتن یک درمانگر که بتواند به شما در بهبودی کمک کند : پرداخت هزینه درمان و مشاوره

به عنوان مثال، در ایالات متحده، بسیاری از شرکت های بیمه پوشش روانپزشکی محدودی را ارائه می دهند – غالباً در 6-12 جلسه. برنامه بیمه درمانی خود را با دقت بخوانید تا ببینید چه مزایایی دارید به دلیل اینکه هر کشور قوانین خود را دارند.

برخی از انواع متخصصان بهداشت روان ممکن است تحت پوشش قرار نگیرند. شما ممکن است نیاز به مراجعه از طریق پزشک مراقبت های اولیه خود داشته باشید.

همچنین به خاطر داشته باشید که برخی از درمانگران بیمه را قبول نمی کنند، فقط پرداخت مستقیم از بیمار است.

گاهی اوقات این درمانگران پرداخت مقیاس کشویی را قبول می کنند، جایی که شما هر آنچه را که توانایی پرداخت هزینه آن را دارید پرداخت می کنید.

اگر احساس می کنید درمانگر می تواند برای شما مناسب باشد، نترسید که می توانید چه ترتیباتی را انجام دهید.

در سایر کشورها، شرایط بیمه و صلاحیت متفاوت است. برای پیوند یافتن درمان در کشور خود به منابع و منابع در زیر مراجعه کنید.

گزینه های درمانی و مشاوره ای مقرون به صرفه

به آژانس های خدماتی یا سازمان هایی که ممکن است روان درمانی را با نرخ تخفیف ارائه دهند، به اطراف جامعه خود نگاهی بیندازید.

مراکز سالمندان، آژانس های خدمات خانوادگی و کلینیک های بهداشت روان مکان های خوبی برای شروع هستند. بسیاری از آنها گزینه های مقرون به صرفه، از جمله مقیاس های پرداخت کشویی را ارائه می دهند.

آژانس هایی که کارآموزان را درگیر آموزش می کنند نیز می توانند گزینه ای برای کیفیت درمانی باشند. اگر کارآموز مشتاق، همدل و دارای آموزش های نظارتی با کیفیت باشد، ممکن است یک کارآموز انتخاب خوبی برای شما باشد.

با این حال، وقت یک کارآموز در آژانس محدود است، بنابراین وقتی آموزش به پایان رسید، یا باید درمان را متوقف کنید یا یک درمانگر دیگر پیدا کنید.

روش ممکن دیگر برای دستیابی به درمان مقرون به صرفه، تلاش مبادله با یک درمانگر یا کلینیک بهداشت روان است.

چند کلینیک و مرکز بهداشت در سراسر ایالات متحده در حال حاضر خدمات مبادله کالا، تعویض خدمات بهداشتی برای نجاری، لوله کشی یا خدمات آرایشگری را تشویق می کنند.

 اگر مهارت مفیدی دارید یا مایلید داوطلبانه وقت خود را در اختیار دیگران قار دهید، شاید ارزش یک معامله را داشته باشد.

 

علائم استرس، نشانه ها و علل

علائم استرس، نشانه ها و علل

علائم استرس، نشانه ها و علل : در دنیای پر سرعت امروز، استرس مزمن رایج است، اما ذهن و بدن شما می توانند قیمت بالایی بپردازند.

بیاموزید استرس بیش از حد را بشناسید و آنچه را می توانید در مورد آن انجام دهید.

اضطراب چیست؟

  • استرس روش بدن برای پاسخگویی به هر نوع خواست یا تهدید است.

هنگامی که احساس خطر می کنید – واقعی یا تصور می شود – در یک فرآیند سریع و اتوماتیک معروف به واکنش “مبارزه با پرواز ” یا “واکنش استرس”، دفاعی بدن به درون دنده های بالا لگد می زند.

  • پاسخ استرس روشی برای محافظت از بدن است.

هنگام کار صحیح، به شما کمک می کند متمرکز، پر انرژی و هوشیار باشید. در مواقع اضطراری، استرس می تواند زندگی شما را نجات دهد –

 به عنوان مثال به شما قدرت بیشتری می دهد تا از خود دفاع کنید، یا اینکه شما را به سمت ترمز بروید تا از تصادف رانندگی جلوگیری کنید.

  • استرس همچنین می تواند به شما در افزایش چالش ها کمک کند.

 این چیزی است که شما را در حین نمایش در محل کار خود روی انگشتان خود نگه می دارد، تمرکز شما را تیزتر می کند هنگام تلاش برای پرتاب رایگان بازی، یا شما را ترغیب می کند که وقتی ترجیح می دهید تلویزیون ببینید، برای امتحان مطالعه کنید.

اما فراتر از یک نکته خاص، استرس از مفید بودن خارج می شود و آسیب های عمده ای را به سلامتی، خلق و خوی، بهره وری، روابط و کیفیت زندگی شما وارد می کند.

  • اگر غالباً احساس ناامیدی و غرق شدن می کنید، وقت آن است که برای بازگشت سیستم عصبی به تعادل خود اقدام کنید.

با یادگیری نحوه شناخت علائم و نشانه های استرس مزمن و انجام اقدامات جهت کاهش اثرات مضر آن می توانید از خود محافظت کنید – و نحوه تفکر و احساس خود را بهبود بخشید.

پاسخ جنگ یا پرواز: اتفاقی که در بدن رخ می دهد.

هنگامی که احساس تهدید می کنید، سیستم عصبی شما با انتشار سیل هورمون های استرس از جمله آدرنالین و کورتیزول که بدن را برای اقدامات اضطراری سوق می دهد پاسخ می دهد.

قلب شما سریعتر ضربان می یابد، عضلات سفت می شوند، فشار خون بالا می رود، نفس تند تر می شود و حواس تان تیز تر می شود.

این تغییرات بدنی قدرت و استقامت شما را افزایش می دهد، زمان واکنش شما را سرعت می بخشد و تمرکز شما را تقویت می کند – شما را برای مبارزه یا فرار از خطر مورد نظر آماده می کند.

تأثیر استرس مزمن

سیستم عصبی شما در تشخیص تفاوت بین تهدیدات عاطفی و جسمی خیلی خوب نیست.

اگر در مورد بحث و گفتگو با یک دوست، مهلت کار یا کوهی از صورتحساب ها فوق العاده استرس دارید، بدن شما می تواند به همان اندازه واکنش جدی نشان دهد که گویی با یک وضعیت واقعی زندگی یا مرگ مواجه هستید.

و هرچه سیستم استرس اضطراری شما بیشتر فعال شود، تحریک آسان تر می شود و خاموش شدن آن را سخت تر می کند.

اگر مانند بسیاری از ما در دنیای خواستار امروزی، اغلب دچار استرس می شوید، بدن ممکن است بیشتر اوقات در حالت استرس شدید وجود داشته باشد و این می تواند به مشکلات جدی سلامتی منجر شود.

استرس مزمن تقریباً هر سیستم بدن را مختل می کند. این می تواند سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب کند، سیستم گوارشی و تولید مثل شما را ناراحت کند، خطر حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش داده و روند پیری را تسریع کند.

حتی می تواند مغز را مجدداً مجدداً مجدداً در معرض اضطراب، افسردگی و سایر مشکلات سلامت روان قرار دهد.

علائم استرس، نشانه ها و علل

علائم استرس، نشانه ها و علل

مشکلات بهداشتی ناشی از استرس و یا تشدید شده از استرس عبارتند از:

  • افسردگی و اضطراب
  • درد از هر نوع
  • مشکلات خواب
  • بیماری های خود ایمنی
  • مشکلات گوارشی
  • شرایط پوستی مانند اگزما
  • بیماری قلبی
  • مشکلات وزن
  • مسائل تولید مثل
  • مشکلات تفکر و حافظه

علائم و نشانه های اضافه بار استرس

خطرناک ترین چیز در مورد استرس این است که به راحتی چگونه می تواند بر شما خزش کند.

بهش عادت می کنی.

شروع به احساس آشنایی، حتی عادی می کند.

شما متوجه نیستید که چه مقدار در شما تأثیر می گذارد، حتی اگر عوارض سنگینی هم به بار آورد.

به همین دلیل آگاهی از علائم هشدار دهنده و علائم اضافه بار استرس مهم است.

علائم شناختی:

  • مشکلات حافظه
  • عدم توانایی تمرکز
  • داوری ضعیف
  • فقط دیدن منفی
  • افکار اضطراب آور یا مسابقه ای
  • نگران کننده مداوم

علائم عاطفی:

  • افسردگی یا نارضایتی عمومی
  • اضطراب و اضطراب
  • خلقی، تحریک پذیری یا عصبانیت
  • احساس غرق شدن
  • تنهایی و انزوا
  • سایر مشکلات بهداشت روانی یا عاطفی

علائم جسمی:

  • درد ها
  • اسهال یا یبوست
  • حالت تهوع، سرگیجه
  • درد قفسه سینه، ضربان قلب سریع
  • از دست دادن رابطه جنسی
  • سرماخوردگی یا آنفولانزا مکرر
علائم استرس، نشانه ها و علل

علائم استرس، نشانه ها و علل

علائم رفتاری:

  • کم و بیش غذا خوردن
  • خواب خیلی زیاد یا کم است
  • عقب نشینی از دیگران
  • تحریک یا غفلت از مسئولیت ها
  • استفاده از الکل، سیگار یا مواد مخدر برای استراحت
  • عادات عصبی (مانند گاز گرفتن ناخن، قدم زدن)

علل استرس

  • شرایط و فشارهایی که باعث ایجاد استرس می شود به عنوان عوامل استرس زا شناخته می شود.

ما معمولاً استرس زا ها را منفی می دانیم، مانند یک برنامه کاری خسته کننده یا یک رابطه سنگین.

با این حال، هر چیزی که تقاضای زیادی برای شما ایجاد کند می تواند استرس زا باشد.

این شامل اتفاقات مثبتی مانند ازدواج، خرید خانه، رفتن به دانشگاه و یا دریافت یک تبلیغ می شود.

  • البته همه استرس ناشی از عوامل بیرونی نیست.

استرس همچنین می تواند درونی یا خود ایجاد شود، هنگامی که بیش از حد نگران چیزی هستید که ممکن است رخ دهد یا ممکن است رخ ندهد یا افکار غیرعقلانی و بدبینانه درباره زندگی داشته باشید.

  • سرانجام، آنچه باعث استرس می شود، حداقل تا حدودی به درک شما از آن بستگی دارد.

چیزی که برای شما استرس زا باشد ممکن است شخص دیگری را آزرده نکند؛ آنها حتی ممکن است از آن لذت ببرند.  

در حالی که برخی از ما از بلند شدن در مقابل افراد برای اجرای یا صحبت کردن وحشت داریم، برای مثال، برخی دیگر برای کانون توجه قرار می گیرند.

در جایی که یک نفر تحت فشار قرار بگیرد و در شرایطی که مهلت سختی را تجربه می کند بهترین عملکرد را انجام دهد، وقتی افزایش تقاضا برای کار دیگر بسته می شود.

و در حالی که ممکن است از کمک به مراقبت از والدین سالخورده خود لذت ببرید، خواهر و برادرهایتان ممکن است خواسته های مراقبت بیش از حد و استرس زا را پیدا کنند.

علل خارجی شایع استرس عبارتند از:

  • عمده زندگی تغییر می کند
  • کار یا مدرسه
  • مشکلات روابط
  • مشکلات مالی
  • خیلی شلوغ بودن
  • کودکان و خانواده

علل درونی استرس شایع عبارتند از:

  • بدبینی
  • عدم توانایی در عدم قطعیت
  • تفکر سفت و سخت، عدم انعطاف پذیری
  • گفتگوی منفی
  • انتظارات / کمال گرایی غیر واقعی
  • نگرش همه یا هیچ
 
 

 

 

مدیریت استرس

مدیریت استرس

مدیریت استرس : اگرچه به نظر می رسد که هیچ کاری در مورد استرس در محل کار و خانه نمی توانید انجام دهید، مراحلی وجود دارد که می توانید برای تسکین فشار و کنترل مجدد استفاده کنید.

چرا مدیریت استرس بسیار مهم است؟

  • اگر با استرس زیاد زندگی می کنید، کل بهزیستی خود را در معرض خطر قرار می دهید.

استرس باعث بهم ریختن تعادل عاطفی و همچنین سلامت جسمی شما می شود. این توانایی شما برای تفکر واضح، عملکرد مؤثر و لذت بردن از زندگی را تنگ می کند.

به نظر می رسد هیچ کاری در مورد استرس وجود ندارد.

صورتحساب ها متوقف نمی شوند، هیچ وقت ساعت در روز بیشتر وجود نخواهد داشت، و مسئولیت های کاری و خانوادگی شما همیشه خواهند بود. اما شما کنترل بسیار بیشتری از آنچه فکر می کنید دارید.

  • مدیریت موثر استرس به شما کمک می کند تا استرس را کنترل کنید و آن را در زندگی تان بشکنید، بنابراین می توانید شادتر، سالم تر و بارور تر باشید.

هدف نهایی یک زندگی متعادل است، با گذشت زمان برای کار، روابط، آرامش و سرگرمی  و مقاومت در برابر فشار و تحمل چالش ها است.

 اما مدیریت استرس همه یک اندازه یکسان نیست. به همین دلیل مهم است که آزمایش کنید و بدانید چه چیزی برای شما بهتر است.

نکات زیر در مورد مدیریت استرس می تواند به شما در انجام این کار کمک کند.

نکته 1: منابع استرس در زندگی خود را مشخص کنید،

  • مدیریت استرس با شناسایی منابع استرس در زندگی شما شروع می شود.

این همانقدرکه به نظر میرسد، ساده نیست. اگرچه شناسایی عوامل استرس زا عمده مانند تغییر شغل، جابجایی یا طلاق، آسان است، اما مشخص کردن منابع استرس مزمن می تواند پیچیده تر باشد.

فراموش کردن اینکه چگونه افکار، احساسات و رفتارهای خود در سطح استرس روزمره شما نقش دارند، بسیار ساده است.

مطمئناً، ممکن است بدانید که شما دائماً در مورد مهلت های کار نگران هستید، اما شاید این تعلل شما باشد نه خواسته های واقعی شغلی، که باعث استرس می شود.

برای شناسایی منابع واقعی استرس خود، از نزدیک به عادات، نگرش و بهانه های خود نگاه کنید:

  • آیا استرس را بعنوان موقتی توضیح می دهید (“الان فقط یک میلیون چیز در جریان است”) حتی اگر آخرین باری که نفس می کشید را نمی توانید بخاطر بسپارید؟
  • آیا استرس را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از کار یا زندگی خانگی خود تعریف می کنید (“همه چیز در اینجا همیشه دیوانه کننده است”) یا به عنوان بخشی از شخصیت شما (“من برای همه مسائل انرژی عصبانیت زیادی دارم”)؟
  • آیا استرس خود را بر روی افراد دیگر یا حوادث خارج از خود خالی و سرزنش می کنید، یا آن را کاملاً طبیعی و غیرقابل تصور تلقی می کنید؟

تا زمانی که مسئولیت نقشی که در ایجاد یا حفظ آن بازی می کنید را بپذیرید، سطح استرس شما خارج از کنترل شما خواهد بود.

یک ژورنال استرس را شروع کنید.

یک ژورنال استرس می تواند در شناسایی استرس زا های منظم در زندگی و نحوه برخورد با آنها به شما کمک کند.

هر بار که احساس استرس می کنید، آن را در ژورنال خود پیگیری کنید. همانطور که یک روزنامه را نگه می دارید، شروع به مشاهده الگوها و مضامین مشترک خواهید کرد.

بنویس:

  • چه چیزی باعث استرس شما شده است (اگر مطمئن نیستید حدس بزنید)
  • چه احساسی دارید، از نظر جسمی و عاطفی
  • چگونه در پاسخ عمل کردید
  • کاری که برای بهتر شدن خود انجام داده اید

نکته 2: 4 استعداد مدیریت استرس را تمرین کنید

در حالی که استرس یک پاسخ خودکار از سیستم عصبی شما است، برخی از عوامل استرس زا در مواقع قابل پیش بینی بوجود می آیند:

برای مثال رفت و آمد شما به محل کار، ملاقات با رئیس یا جلسات خانوادگی.

هنگام رسیدگی به چنین عوامل استرس زا قابل پیش بینی، می توانید وضعیت را تغییر داده یا واکنش خود را تغییر دهید.

هنگام تصمیم گیری در هر سناریوی مشخص، کدام گزینه را انتخاب کنید، بهتر است به فکر چهار مورد A باشید:

اجتناب کنید، تغییر دهید، سازگار شوید یا بپذیرید.

چهار A – اجتناب، تغییر، تطبیق و پذیرش

از استرس غیرضروری خودداری کنید

  • صحیح نیست،

برای جلوگیری از وضعیت استرس زا که باید مورد توجه قرار گیرد، اما ممکن است از تعداد عوامل استرس زا در زندگی خود شگفت زده شوید که می توانید از بین ببرید.

  • بیاموزید که چگونه “نه” بگویید

 محدودیت های خود را بدانید و به آنها بچسبید.

این که چه در زندگی شخصی و چه حرفه ای خود، به دست آوردن بیشتر از آنچه ممکن است رسیدگی کنید، یک دستورالعمل مطمئن برای استرس است. بین “شانه ها” و “ضایعات” تمایز قائل شوید و در صورت امکان “بیش از حد” را قبول نکنید.

  • از افرادی که شما را تحت فشار قرار می دهند دوری کنید.

اگر کسی به طور مداوم باعث ایجاد استرس در زندگی شما می شود، مدت زمانی را که با آن شخص می گذرانید محدود کنید یا به رابطه خاتمه دهید.

  • کنترل محیط خود را در دست بگیرید.

اگر اخبار عصر شما را مضطرب می کند، تلویزیون را خاموش کنید.

اگر ترافیک سبب تنش شما می شود، مسیری طولانی تر اما کم سفر را طی کنید. اگر رفتن به بازار کار ناخوشایند است، خرید مواد غذایی خود را بصورت آنلاین انجام دهید.

  • لیست کارهای خود را مرتب کنید.

برنامه، مسئولیت ها و کارهای روزانه خود را تجزیه و تحلیل کنید. اگر بیش از حد در یک صفحه قرار دارید، وظایفی را که واقعاً لازم نیست در انتهای لیست قرار دهید یا آنها را کاملاً از بین ببرید.

وضعیت را تغییر دهید

  • اگر نمی توانید از یک موقعیت استرس زا جلوگیری کنید، سعی کنید آن را تغییر دهید.

غالباً این شامل تغییر نحوه برقراری ارتباط و فعالیت در زندگی روزمره می شود.

  • به جای اینکه آنها را بچرخانید، احساسات خود را بیان کنید.

اگر چیزی یا شخصی شما را آزار می دهد، بیشتر قاطع باشید و نگرانی های خود را به روشی باز و احترام آمیز برقرار کنید.

اگر برای امتحان کنکور شرکت کرده اید و هم اتاقی تند و تیز خود به خانه آورده اید، مستقیم بگویید که فقط پنج دقیقه فرصت صحبت کردن دارید.

اگر به احساسات خود ابراز نكنید، نارضایتی ایجاد می شود و استرس افزایش می یابد.

هوش هیجانی در محل کار

هوش هیجانی در محل کار

هوش هیجانی در محل کار  : آیا می خواهید روابط خود را با همکاران بهبود ببخشید؟ بیاموزید که چگونه هوش هیجانی ایجاد کنید تا فضای کاری برای همه بهتر شود.

چرا هوش هیجانی در محیط کار اهمیت دارد؟

ما در جایی که احتمال کمتری پیدا کنیم به هوش هیجانی (EQ) نیاز داریم: در محل کار می باشد.

محل کار آخرین سنگر پرستش ضریب هوشی است زیرا بسیاری از مردم هنوز معتقدند که دریافت شخصی در بهره وری دخالت می کند.

در محل کار، شما عاشق عشق نیستید که به شما انگیزه دهد تا در خانه با دیگران همراه شوید.

شما از مزایای یک تاریخ مشترک برخوردار نیستید تا به شما در درک آنچه در اطراف شما می پردازد کمک کند.

مهمتر از همه این است که شما راهی را برای تنظیم آنچه که شما با آن کار می کنید نیاز دارید همین حالا، مهمتر ین ها را تنظیم کنید.

شما از قبل آن امکانات را دارید – این آگاهی فعال و همدلی است که از آن سرچشمه می گیرد.

استفاده از آن عناصر EQ شما می تواند به موفقیت و حل مشکلات در کار کمک کند. اگر می توانید احساسات مردم را بخوانید و به آنها پاسخ دهید، سیاست های اداری، مشکلات روحیه و عدم همکاری لازم نیست زندگی کاری شما را خراب کند.

چهار عنصر هوش هیجانی

هوش هیجانی از چهار عنصر تشکیل شده است:

  • خودآگاهی،

  • خود مدیریتی،

  • آگاهی اجتماعی

  • و مدیریت روابط.

چقدر با هر یک از این منابع آشنا هستید؟

هوش هیجانی در محل کار :

EQ در عمل در محل کار

خودآگاهی:

توانایی تشخیص احساسات و تأثیر آنها در هنگام استفاده از آنها برای هدایت تصمیمات.

آیا می توانید وارد یک اتاق شوید، با یک غریبه را ملاقات کنید، در یک جلسه شرکت کنید و سریع احساس کنید که چیزی به نظر نمی رسد؟

این دانش غریزی که قبلاً با عنوان “شهود” شناخته می شد مبتنی بر هوش هیجانی است.

خودمدیریت:

توانایی کنترل احساسات و رفتار شما و سازگاری با شرایط متغیر.

آیا می توانید عصبانیت، ناامیدی یا ترس خود را به اندازه کافی مهار کنید تا احساسات شما در توانایی گوش دادن یا حل مسئله شما اختلال ایجاد نکنند؟ آیا می دانید چه زمانی به کمک نیاز دارید و می توانید آن را درخواست کنید؟

آگاهی اجتماعی:

توانایی احساس، درک و واکنش به احساسات دیگران و احساس راحتی اجتماعی است.

آیا می توانید بگویید وقتی ناخواسته شخص دیگری را ناراحت می کنید یا وقتی کسی که لبخند می زند واقعاً ناراحت است؟

مدیریت روابط:

توانایی الهام بخشیدن، تأثیرگذاری و اتصال به دیگران و مدیریت تضاد.

آیا می توانید در مواجهه با پریشانی دیگران یا در شرایط ناراحت کننده، آرام، انرژی و متمرکز باشید؟

آیا می توانید تضاد را با طنز خنثی کنید یا با گوش دادن قانع کننده به دیدگاه دیگران؟

به یاد داشته باشید که همه ما احساسات یکسانی را به اشتراک نمی گذاریم.

بسیاری از سازمان ها توسط افرادی که وقت بیشتری برای محافظت از خود در برابر تهدیدات واقعی و خیالی دارند، اختصاص می دهند تا اینکه به کار بپردازند.

هنگامی که ترس حاکم است، ساعت های تولیدی در تلاش برای نگه داشتن دست بالا، گول زدن از خشم رئیس و یا رقابت برای موقعیت از دست می روند.

این واقعیت غیرقابل انکار که برخی افراد در هر سازمانی نسبت به سایرین قدرت بیشتری دارند، لازم نیست شما را از ترس غافل کنند، تا زمانی که به یاد داشته باشید که همه ما احساسات یکسانی با هم داریم.

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی : در موقعیت های اجتماعی به شدت ناراحت می شوید؟ برای یادگیری در مورد علائم، درمان و خودیاری برای هراس اجتماعی از این راهنمای استفاده کنید.

اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی چیست؟

  • بسیاری از افراد به مناسبت بعضی اوقات عصبی یا خودشیفته می شوند،

مثل هنگام سخنرانی یا مصاحبه برای شغل جدید. اما اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی چیزی بیش از خجالت و اعصاب گاه به گاه نیست.

این اختلال شامل ترس شدید از موقعیت های اجتماعی خاص است – به ویژه موقعیت هایی که ناآشنا هستند یا احساس می کنید دیگران را تحت نظر یا ارزیابی قرار می دهید.

ممکن است این شرایط چنان وحشتناک باشد که شما فقط به فکر، فکر کردن در مورد آنها باشید و یا برای جلوگیری از آنها به طرز بزرگی بروید و زندگی شما را در این روند مختل کنید.

  • زمینه ساز اختلال اضطراب اجتماعی ترس از بررسی، داوری یا خجالت در عموم است.

ممکن است شما ترسیده باشید که مردم در مورد شما بد فکر کنند یا اینکه در مقایسه با دیگران توسط آنها قرار بگیرید.

و حتی اگر شما احتمالاً می دانید که ترس از قضاوت شما حداقل تا حدودی غیر منطقی و پرخطر است، هنوز هم نمی توانید احساس اضطراب کنید.

اما مهم نیست که چقدر ممکن است شما را خجالتی و شرم آور بدانید و مهم نیست که پروانه ها چقدر بد باشند، می توانید یاد بگیرید که در موقعیت های اجتماعی راحت باشید و زندگی خود را پس بگیرید.

اگر نیاز به پرستار برای مراقبت از افرادی دارید که این اختال را دارند می توانید به صفحه پرستار بیمار مراجعه نمائید.

چه عواملی باعث اضطراب اجتماعی می شود؟

  • اگرچه ممکن است احساس شود شما تنها دلیل این مشکل هستید،

 اما اضطراب اجتماعی در واقع کاملاً شایع است.

بسیاری از مردم با این ترس ها می جنگند. اما شرایطی که باعث ایجاد علائم اختلال اضطراب اجتماعی می شود متفاوت است.

  • برخی افراد در اکثر موقعیت های اجتماعی اضطراب را تجربه می کنند.

برای دیگران، اضطراب با موقعیت های خاص اجتماعی مرتبط است، مانند صحبت با غریبه ها، درهم آمیختن در مهمانی ها یا انجام و اجرا داشتن جلوی مخاطب.

محرك اختلال اضطراب اجتماعي مشترك شامل موارد زير است:

  • ملاقات با افراد جدید
  • صحبت کوچک
  • صحبت عمومی
  • اجرا روی صحنه
  • مرکز توجه بودن است
  • هنگام انجام کاری تماشا می شود
  • اذیت می شود یا مورد انتقاد قرار می گیرد
  • گفتگو با افراد یا افراد مهم “مهم”
  • در کلاس فراخوانده می شوند
  • رفتن به تاریخ
  • صحبت در یک جلسه
  • استفاده از دستشویی عمومی
  • امتحان گرفتن
  • خوردن یا آشامیدن در ملاء عام
  • برقراری تماس تلفنی
  • شرکت در مهمانی ها یا اجتماعات اجتماعی دیگر
اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی

علائم و نشانه های اختلال اضطراب اجتماعی

  • فقط به این دلیل که گاهی اوقات در موقعیت های اجتماعی عصبی می شوید به این معنا نیست که شما دارای اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی هستید.

بسیاری از افراد به مناسبت بعضی اوقات احساس خجالتی یا خودآگاهی می کنند، اما این کار به روش عملکرد روزمره آنها نمی رسد. از طرف دیگر اختلال اضطراب اجتماعی در روال عادی شما تداخل دارد و باعث پریشانی فوق العاده ای می شود.

  • به عنوان مثال، کاملاً طبیعی است که قبل از سخنرانی یا سمینار ها را خالی کنید.

اما اگر اضطراب اجتماعی دارید، ممکن است هفته ها قبل از مواقع نگران باشید، در مریض زنگ بزنید تا از آن خارج شوید یا در حین سخنرانی چنان لرزش را شروع کنید که به سختی می توانید صحبت کنید.

علائم و نشانه های عاطفی اختلال اضطراب اجتماعی:

  • خودآگاهی و اضطراب بیش از حد در موقعیت های اجتماعی روزمره،
  • نگرانی شدید برای روزها، هفته ها یا حتی ماه ها قبل از وضعیت اجتماعی آینده،
  • ترس شدید از تماشا یا داوری دیگران، به ویژه افرادی که شما آنها را نمی شناسید،
  • از ترس این که به شیوه هایی عمل کنید که خود را شرم آور یا تحقیر کنید،
  • از اینکه دیگران متوجه شوند که عصبی هستید، می ترسید،

علائم و نشانه های جسمی:

  • صورت قرمز یا سرخ شدن
  • تنگی نفس
  • شروع معده، حالت تهوع (یعنی پروانه ها)
  • لرزیدن یا لرزش (از جمله صدای لرزان)
  • مسابقه بین درد قلب یا تنگی در قفسه سینه
  • عرق کردن یا گرگرفتگی
  • احساس سرگیجه یا ضعف می کنید

علائم و نشانه های رفتاری:

  • دوری از موقعیت های اجتماعی تا حدی که فعالیت های شما را محدود کرده یا زندگی شما را مختل می کند،
  • برای فرار از توجه و خجالت، در سکوت یا پنهان کردن در پس زمینه باشید،
  • نیاز به اینکه همیشه دوستان و آشنایان خود را در هر کجا که هستید همراه خود داشته باشید،
  • برای آرامش اعصاب، قبل از شرایط اجتماعی مواد الکلی استفاده کنید.

اختلال اضطراب اجتماعی در کودکان

در مورد خجالتی بودن کودک هیچ چیز غیرطبیعی نیست، اما کودکان مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی نسبت به موقعیت های روزمره مانند بازی با بچه های دیگر، خواندن در کلاس، صحبت با بزرگسالان یا انجام تست، دچار اضطراب شدید می شوند.

غالباً، کودکان مبتلا به هراس اجتماعی حتی نمی خواهند به مدرسه بروند.

نحوه غلبه بر اضطراب اضطراب اجتماعی نکته 1: افکار منفی را به چالش بکشید

اگرچه به نظر می رسد در مورد علائم اختلال اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی، کاری وجود ندارد، اما در حقیقت، موارد بسیاری وجود دارد که می تواند به شما کمک کند. اولین قدم به چالش کشیدن ذهنیت شماست.

مبتلایان به اضطراب اجتماعی دارای افکار و باورهای منفی هستند که در ترس و اضطراب آنها نقش دارد.

اینها می تواند شامل افکاری مانند موارد زیر باشد:

  • “من می دانم که بعداً شبیه احمق ها خواهم شد.”
  • “صدای من شروع به لرزیدن می کند و خودم را تحقیر خواهم کرد.”
  • “مردم فکر خواهند کرد که من احمق هستم”
  • “من چیزی برای گفتن ندارم. به نظر من کسل کننده خواهد بود. “

به چالش کشیدن این افکار منفی راهی مؤثر برای کاهش علائم اضطراب اجتماعی است.

مرحله 1:

 افکار منفی خودکار را که زمینه ساز ترس شما از موقعیت های اجتماعی است، شناسایی کنید.

به عنوان مثال، اگر نگران ارائه کار بعدی هستید، ممکن است فکر منفی این باشد: “من قصد دارم آن را منفجر کنم. همه فکر می کنند من کاملاً بی کفایت هستم. “

اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی

مرحله دوم:

این افکار را تحلیل و به چالش بکشید.

این کمک می کند تا از خودتان سؤالاتی درباره افکار منفی بپرسید: “آیا می دانم مطمئناً قصد دارم نمایش را خراب کنم؟” یا “حتی اگر عصبی هستم، آیا مردم لزوماً فکر می کنند من بی کفایت هستم؟”

 از طریق این ارزیابی منطقی افکار منفی خود، می توانید به تدریج آنها را با روش های واقع بینانه تر و مثبت تر به دنبال موقعیت های اجتماعی که باعث اضطراب شما می شود، جایگزین کنید.

فکر کردن در مورد چرایی احساس کردن و فکر کردن در راه انجام این کار بسیار وحشتناک است، اما درک دلایل اضطراب شما به کاهش تأثیر منفی آنها در زندگی شما کمک خواهد کرد.

سبک های تفکر ناکارآمد که باعث اضطراب اجتماعی می شوند

از خود بپرسید که آیا در هر یک از سبک های تفکر غیر مفید زیر مشارکت دارید:

  • خواندن ذهن

با فرض اینکه می دانید افراد دیگر چه فکر می کنند، و شما را به همان روشی منفی که خودتان می بینید، می بینند.

  • گفتن ثروت

پیش بینی آینده، معمولاً در حالی که فرض کنید بدترین اتفاق خواهد افتاد. شما فقط می دانید که اوضاع به طرز وحشتناکی پیش خواهد رفت، بنابراین قبل از اینکه حتی در اوضاع باشید مضطرب نیستید.

  • فاجعه آمیز

دمیدن چیزها به نسبت. به عنوان مثال، اگر مردم متوجه شوند که شما عصبی هستید، “وحشتناک”، “وحشتناک” یا “فاجعه بار” خواهد بود.

  • شخصی سازی

با فرض اینکه مردم به شما به صورت منفی توجه می کنند و یا اینکه آنچه که با افراد دیگر پیش می رود، با شما ارتباط دارد.

نکته 2: روی دیگران متمرکز شوید، نه خودتان

  • وقتی در موقعیت اجتماعی قرار داریم که باعث عصبی شدن ما می شود، بسیاری از ما تمایل به گرفتار شدن در افکار و احساسات اضطراب داریم.

شما ممکن است متقاعد شوید که همه به شما نگاه می کنند و شما را قضاوت می کنند. تمرکز شما بر روی احساسات بدنی شماست، به این امید که با توجه دقیق بیشتری بتوانید آنها را کنترل کنید.

اما این تمرکز بیش از حد فقط باعث می شود تا شما را از این که چگونه احساس عصبی شدن می کنید، آگاه تر کنید و حتی اضطراب بیشتری ایجاد کنید! همچنین مانع از تمرکز کامل روی مکالمات اطراف شما یا عملکردی است که می کنید.

  • جابجایی از یک تمرکز درونی به بیرونی می تواند به سمت کاهش اضطراب اجتماعی گام بردارد.

این ساده تر از انجام است، اما شما نمی توانید به یکباره به دو چیز توجه کنید.

هرچه بیشتر روی آنچه که در اطراف شما اتفاق می افتد تمرکز کنید، کمتر از اضطراب متاثر خواهید شد.

  • توجه خود را به افراد دیگر متمرکز کنید،

اما نه بر روی آنچه که در مورد شما فکر می کنند! درعوض، تمام تلاش خود را برای درگیر کردن آنها و برقراری ارتباط واقعی انجام دهید.

  • به یاد داشته باشید که اضطراب آنطور که فکر می کنید قابل مشاهده نیست.

و حتی اگر کسی متوجه شود که شما عصبی هستید، این بدان معنا نیست که آنها به شما بد فکر خواهند کرد. احتمال اینکه سایر افراد به همان اندازه احساس ناراحتی کنند یا در گذشته احساس می کنند، احساس می کنند.

واقعاً به آنچه گفته می شود گوش دهید نه به افکار منفی خودتان.

  • به جای اینکه نگرانی در مورد آنچه می خواهید بگویید یا اینکه خود را برای گلابی که قبلاً گذرانده است، مورد ضرب و شتم قرار دهید، روی لحظه فعلی متمرکز شوید.
  • فشار را رها کنید تا کامل باشد. در عوض، روی ویژگی های اصیل توجه کنید که دیگران از آنها قدردانی می کنند.
 

آگوست 10, 2020 توسط پارسیان هوم کر 0 دیدگاه

آتلکتازی atelectasis

آتلکتازی atelectasis

آتلکتازی atelectasisبیماری است که ریه ها را درگیر کرده و باعث جمع شدن قسمتی یا تمامی ریه ها می شود.

وضعیت ایجادی سبب می شود که جذب اکسیژن به مقدار کافی صورت نگیرد.

علائم شایع بیماری:

  1. داشتن درد در قفسه صدری
  2. داشتن تنگی تفس یا تند تند نفس کشیدن.
  3. تب
  4. سرفه
  5. گیج شدن و منگی و جمع شدن تدریجی .
  6. جمع شدن به صورت ناگهانی و دربرگیرنده یک قسمت وسیع از ریه شخص.
  7. شوک (رنگ پریدگی در پوست، ضعف شدید)

دلایل بیماری آتلکتازی atelectasis :

  1. استنشاق یک جسم خارجی مانند اسباب بازی های کوچیک یا بادام کوهی (پسته و یا مغزها)
  2. طولانی شدن زمان جراحی قفسه سینه یا شکم بیمار تحت بیهوشی عمومی
  3. آسیب رسیدن به قفسه سینه یا شکستگی دنده ها
  4. زخم نافذ
  5. بزرگ شدگی گره های لنفاوی
  6. مسدود شدن مجراهای هوایی کوچک یا بزرگ ریه توسط ترشح های مخاطی غلیظ در اثر عفونت یا بیماری دیگری مثل فیبروزکیستیک
  7. بودن تومور در داخل مجراهای هوایی
  8. بودن تومور در رگ های خونی بیرون از مجراهای هوایی به صورتی که به مجراهای هوایی فشاروارد می کن.

علل افزایش دهنده خطر در این بیماری:

  • داشتن بیماری های انسدادی مزمنی نظیر ریه مانند آمفیزم و برونشکتازی.
  • مصرف داروهایی از قبیل خواب آورها، پاربیتورات ها، آرام بخش ها یا الکل که سبب کاهش هوشیاری و توجه در شخص می شود.
  • کشیدن سیگار
  • داشتن بیماری هایی که مقاومت بیمار را پایین می آورد با وضعیت جسمانی افراد را کاهش می دهد.

پیشگیری:

  1. در زمان بیماری ریوی، یا پبعد از عمل جراحی، مایعات باید بیشتر مورد استفاده قرار بگیرند، چه به صورت خوراکی و چه به صورت تزریقی. به این صورت ترشح های ریه رقیق تر و نرمتر خواهند بود.
  2. اشیاء کوچکی که احتمال می دهید که کودکان آنها را استنشاق کنند از دسترس آنها دور نگه دارید.
  3. مجبور به سرفه کردن بیمار 2-1 دوساعت بعد از عمل جراحی که از بیهوشی عمومی برای عمل بیمار استفادهخ شده.
  4. تا جایی که امکان دارد بیمار را باید در تخت و یا جای خوابش جابجا کنید.

 

 

 

  • عواقب مورد انتظار:

آتلکتازی به ندرت زندگی بیمار را خطر آفرین می کند و معمولا خود به خود برطرف می شود. در زمانی که آتلکتازی به دلیل ترشح های مخاطی غلیظ یا جسم خارجی به وجود می آید، بیرون اوردن آنها سبب رفع ان خواهد شد. اگر دلیل آتلکتازی یک تومور باشد، سرنوشت و نتیجه درمان بیمار به ماهیت تومور (بدخیم و خوش خیم بودن آن) بستگی دارد.

  • عارضه های احتمالی:
  1. دائمی شدن بافت جمع شده در ریه و تشکیل شدن بافت جوشگاهی جدید.
  2. ذات الریه
  3. بوجود آمدن آبسه کوچک درریه.
  • درمان آتلکتازی atelectasis:

  1. سیگار کشیدن را ترک کنید.
  2. روش های تخلیه را از پرستاران فرا بگیرید و پس از ترخیص آنها را خودتان انجام بدهید.
  3. آزمایش های لازم و واجب را برای اندازه گیری اکسیژن و دی اکسید کربن در خون و نیزعکس برداری از قفسه سینه انجام شود.
  4. انجام جراحی برای برداشتن تومور.
  5. برونکوسکپی برای در آوردن جسم خارجی یا ترشح های مخاطی غلیظ.
  6. همکاری های لازم را در زمینه تجویز های پزشکتان بعد د از انجام عمل داشته باشید. وضعیتتان را در تختتان مرتبا تغییر دهید و تلاش کنید تا سرفه کنید و نفس عمیق بکشید. این نکته را مد نظر داشته باشید که به هنگام سرفه یک بالشت را محکم بغل کنید و به محل تخلیه فشار بدهید.
  • داروهای آتلکتازی atelectasis:

  1. از داروهای خواب آور استفاده نکنید به دلیل اینکه امکان دارد که آتلکتازی را از دوباره فعال کنند.
  2. از آنتی بیوتیک برای درمان عفونت استفاده شود به دلیل اینکه به طور اجتناب ناپذیر همراه با آتلکتازی رخ می دهد.
  3. استفاده از داروهای ضد درد برای رفع درد خفیف.
  • فعالیت:

زمانی که علائم روبه بهبودی گذاشتند فعالیت های خود را از سر بگیرید.

  • رژیم غذایی:

در این بیماری نیازی به گرفتن رژیم خاصی نیست، ولی حداقل 8 لیوان آب یا سایر مایعات در طول شبانه روز باید بنوشید تا ترشخ خای ریه رقیق و نرم شود.

  • در این شرایط باید به پزشک خود مراجعه کنید:
  1. برآمدن شکم و اتساع آن
  2. درجه حرارت بدن مساوی یا بیشتر از 9/38 درجه سانتیگراید باشد.
  3. تغییر رنگ ناخن ها و لب به آبی
  4. احساس تنگی نفس به طور ناگهانی.

غلبه بر اعتیاد به الکل

غلبه بر اعتیاد به الکل

غلبه بر اعتیاد به الکل : آیا حاضر هستید نوشیدن را ترک کنید یا به سطوح سالم تری کاهش دهید؟

این نکات می تواند به شما در شروع کار در مسیر بهبود کمک کند.

چگونه می توانم نوشیدن را متوقف کنم؟

غلبه بر اعتیاد به الکل می تواند راهی طولانی و پرحرارت باشد. در بعضی مواقع، حتی ممکن است حس غیرممکن داشته باشید.

اما اینطور نیست، اگر آماده هستید که نوشیدن را متوقف کنید و مایل به دریافت پشتیبانی مورد نیاز خود هستید، می توانید از مصرف الکل و سوء استفاده از الکل بهبود یابید – مهم نیست که نوشیدن شما چقدر سنگین باشد یا چه قدر احساس بی قدرت داشته باشید.

 و شما لازم نیست صبر کنید تا زمانی که به پایین ترین موقعیت سقوط کنید. شما می توانید در هر زمان تغییر ایجاد کنید.

چه بخواهید از نوشیدن در کل کنار بیایید و چه به سطوح سالم تر کاهش دهید، این دستورالعمل ها می تواند به شما کمک کند تا امروز در جاده بهبودی قرار بگیرید.

اکثر مبتلایان به مشروبات الکلی تصمیم ندارند تغییری بزرگ در خود ایجاد کنند یا عادات آشامیدن خود را در طول شب تغییر دهند.

بهبودی معمولاً فرایندی تدریجی است. در مراحل اولیه تغییر، انکار یک مانع بزرگ است.

حتی پس از پذیرش مشکل نوشیدن، ممکن است بهانه کنید و پاهای خود را بکشید. مهم است که دوستی خود را در مورد متوقف کردن نوشیدن تصدیق کنید.

 اگر مطمئن نیستید که آماده تغییر هستید یا در تصمیم گیری مردد هستید، می تواند در فکر هزینه ها و مزایای هر یک از انتخاب های خود ارزیابی داشته باشید.

غلبه بر اعتیاد به الکل : ارزیابی هزینه ها و فواید نوشیدن

یک جدول مانند جدول زیر تهیه کنید، هزینه ها و مزایای نوشیدن آن را با هزینه ها و مزایای ترک کردن تهیه کنید.

آیا نوشیدن ارزش هزینه دارد؟

فواید نوشیدن

  • این به من کمک می کند تا مشکلاتم را فراموش کنم.
  • وقتی می نوشم سرگرم کننده هستم.
  • این روش آرامش و چشم پوشی من بعد از یک روز استرس زا است.

مزایای ننوشیدن

  • روابط من احتمالاً بهبود می یابد.
  • از نظر روحی و جسمی احساس بهتری دارم.
  • من وقت و انرژی بیشتری برای افراد و فعالیت هایی که به آنها اهمیت می دهم، دارم.

هزینه های نوشیدن

  • این باعث ایجاد مشکلاتی در روابط من شده است.
  • احساس افسردگی، اضطراب و شرمنده خودم را دارم.
  • این در نحوه عملکرد شغلی و مسئولیت های خانواده من است.

هزینه های ننوشیدن

  • باید روش دیگری برای مقابله با مشکلات پیدا کنم.
  • من رفقای مشروبات الکلی خود را ترک می کنم.
  • من باید با مسئولیت هایی که نادیده گرفته ام روبرو شوم.

می توانید از پرستار بیمار نیز راهنمائی هایی را دریافت نمائید.

غلبه بر اعتیاد به الکل : اهداف را تعیین کنید و برای تغییر آماده شوید

پس از تصمیم گیری برای تغییر، مرحله بعدی تعیین اهداف موارد آشامیدنی است. هرچه اهداف خود را خاص تر، واقع بینانه تر و پاک تر کنید، بهتر خواهید بود.

مثال شماره 1: هدف از نوشیدن من

    من الکل را متوقف خواهم کرد.

    تاریخ ترک من __________ است.

مثال شماره 2: هدف از نوشیدن من

    من از روزهای هفته، از اول __________، نوشیدن را متوقف خواهم کرد.

    روزهای شنبه و یکشنبه نوشیدن من را به بیش از سه نوشیدنی در روز یا پنج نوشیدنی در هفته محدود می کنم.

    بعد از سه ماه، آخر هفته خود را حتی بیشتر از حداکثر دو نوشیدنی در روز و سه نوشیدنی در آخر هفته قطع خواهم کرد.

غلبه بر اعتیاد به الکل

غلبه بر اعتیاد به الکل

 

آیا شما می خواهید به طور کامل نوشیدن را متوقف کنید یا فقط موقتی قطع کرده اید؟

  • اگر هدف شما این است که نوشیدن خود را کاهش دهید، تصمیم بگیرید که در چه روزهایی مشروبات الکلی بنوشید و چند نوشیدنی در روز به خودتان اجازه دهید.

         سعی کنید حداقل هر هفته دو روز متعهد شوید که به هیچ وجه نوشیدنی نخورید.

  • چه زمانی می خواهید نوشیدن را متوقف کنید یا شروع به نوشیدن کمتر کنید؟ فردا؟ در یک هفته؟ ماه بعد؟ طی شش ماه؟ اگر می خواهید نوشیدن را متوقف کنید، یک تاریخ ترک خاص را تعیین کنید.

غلبه بر اعتیاد به الکل : چگونه اهداف خود را محقق کنید

بعد از اینکه اهداف خود را برای متوقف کردن یا قطع کردن نوشیدن خود تعیین کردید، ایده هایی را در مورد نحوه کمک به خود در تحقق این اهداف بنویسید.

مثلا:

  • از وسوسه ها خلاص شوید.

تمام مشروبات الکلی، بدافزارها و سایر موارد مربوط به الکل را از خانه و محل کار خود حذف کنید.

  • هدف خود را اعلام کنید.

 بگذارید دوستان، اعضای خانواده و همکاران بدانند که شما در حال تلاش برای متوقف کردن یا قطع نوشیدن هستید.

اگر آنها می نوشند، از آنها بخواهید با انجام ندادن این کار در مقابل خود، از بهبود شما حمایت کنند.

  • در مورد محدودیت های جدید خود مقدم باشید.

این امر را روشن كنید كه نوشیدن در منزل شما مجاز نخواهد بود و شاید نتوانید در رویدادی كه مشروبات الكلی مصرف می شود، شركت كنید.

  • از تأثیرات بد خودداری کنید.

از افرادی که از تلاش های شما برای متوقف کردن نوشیدن یا احترام گذاشتن به محدوده هایی که تعیین کرده اید حمایت نکنید، فاصله بگیرید.

 این ممکن است به معنای کنار گذاشتن برخی از دوستان و پیوندهای اجتماعی باشد.

  • از گذشته یاد بگیر.

در تلاش های قبلی برای متوقف کردن یا کاهش نوشیدن خود تأمل کنید. چه کار کرد؟ چی نشد؟ برای جلوگیری از گرفتگی ها، این بار چه کار دیگری می توانید انجام دهید؟

غلبه بر اعتیاد به الکل : قطع کلی در مقابل ترک تدریجی الکل

این که آیا شما می توانید با موفقیت نوشیدن خود را قطع کنید یا نه، به شدت بستگی به میزان و دیگر موارد شما در استفاده از مشروبات الکلی دارد.

اگر شما یک الکلی هستید – که به معنای مشخص، شما قادر به کنترل نوشیدنی خود نیستید – بهتر است سعی کنید نوشیدن را کامل قطع کنید.

اما اگر شما حاضر به انجام این مرحله نیستید، یا اگر مشکلی برای سوء استفاده از الکل ندارید اما می خواهید به دلایل شخصی یا سلامتی نوشیدن را کاهش دهید،

نکات زیر می تواند به شما کمک کند:

  • هدف نوشیدن خود را تعیین کنید.

 محدودیتی را برای میزان نوشیدن خود انتخاب کنید، اما اطمینان حاصل کنید که اگر زن هستید، روزانه بیشتر از یک نوشیدنی استفاده نمی کنید،

اگر مرد هستید، روزانه دو نوشیدنی — و سعی کنید هر هفته روزهایی را داشته باشیدکه به هیچ وجه الکل نخورید.

هدف نوشیدن خود را پایین بنویسید و آن را در جایی نگه دارید که مکرراً آن را ببینید، مانند تلفن خود یا نصب شده به یخچال خود.

  • برای کمک به شما در رسیدن به هدف خود، سابقه ای از نوشیدن خود داشته باشید.

به مدت 3 تا 4 هفته، هر بار که نوشیدنی می نوشید و چقدر می نوشید، بنویسید. با بررسی نتایج، ممکن است از عادت های نوشیدنی هفتگی خود غافلگیر شوید.

غلبه بر اعتیاد به الکل

غلبه بر اعتیاد به الکل

  • نوشیدن در خانه را قطع کنید.

سعی کنید الکل را از خانه خود محدود یا حذف کنید.

اگر وسوسه های خود را حفظ نکنید، اجتناب از نوشیدن بسیار ساده تر است.

  • آرامتر بنوشید.

 هنگام نوشیدن، به آرامی و کم کم بنوشید و 30 دقیقه یا یک ساعت بین نوشیدنی ها فاصله انداخته و استراحت کنید.

یا نوشابه ، آب یا آبمیوه بین نوشیدنی های الکلی بنوشید.

 نوشیدن با معده خالی هرگز ایده خوبی نیست، بنابراین مطمئن شوید که هنگام نوشیدن غذا می خورید.

 

 

 

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس : با تشخیص زوال عقل یا آلزایمر در خانواده خود برخورد کنید؟ این راهنما به شما کمک می کند تا برای مراقبت از این جاده آماده شوید و از کمک های مورد نیاز خود بهره بگیرید.

سفر مراقبت از آلزایمر و دمانس

مراقبت از کسی که به بیماری آلزایمر یا نوع دیگری از زوال عقل مبتلا است، می تواند یک سفر طولانی، استرس زا و پر تنش باشد. اما شما تنها نیستید.

در ایالات متحده و  در سراسر دنیا بیش از 16 میلیون نفر از کسی که دچار زوال عقل است مراقبت می کنند و میلیون ها نفر دیگر. از آنجا که در حال حاضر هیچ درمانی برای آلزایمر یا زوال عقل وجود ندارد و فقط معالجات پزشکی محدود برای علائم موجود می باشد

این مراقبت شماست که می تواند بیشترین تفاوت را در کیفیت زندگی عزیزان شما ایجاد کند. این یک هدیه قابل توجه است

با این حال، مراقبت از این افراد نیز می تواند همه گیر باشد. از آنجایی که توانایی های شناختی، جسمی و عملکردی مورد علاقه شما در طی یک دوره از سال کم می شود، آسان می شود بیش از حد غرق شوید و از سلامتی و رفاه خود غافل شوید.

بار مراقبتی می تواند شما را برای مشکلات جدی در سلامتی در معرض خطر قرار دهد و بسیاری از مراقبان زوال عقل دچار افسردگی، استرس زیاد یا فرسودگی شغلی می شوند.

و تقریباً همه مراقبین آلزایمر یا زوال عقل در برخی مواقع غم، اضطراب، تنهایی و فرسودگی را تجربه می کنند.

جستجوی کمک و پشتیبانی در این راه تجملاتی نیست. این یک ضرورت است

درست همانطور که هر یک از افراد مبتلا به آلزایمر به طور متفاوتی پیشرفت می کنند، همینطور می تواند تجربه مراقبت از افراد مختلف متفاوت باشد.

 با این وجود استراتژی هایی وجود دارد که می تواند به شما به عنوان یک مراقب کمک کند و به شما کمک کند سفر پرستاری خود را به همان اندازه که چالش برانگیز است، پاداش بخشد.

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس : چالش ها و پاداش های مراقبت از آلزایمر

مراقبت از یک فرد مبتلا به آلزایمر یا زوال عقل ممکن است به نظر برسد که در حین تماشای خاطرات شخص مورد علاقه خود از بین می روند و مهارت های شما از بین می رود، یک سری تجربیات بسیار اندوه بار و سخت است.

فرد مبتلا به زوال عقل به طرق مختلف، گاه آزاردهنده یا ناراحت کننده تغییر خواهد کرد و رفتار خواهد کرد.

 هم برای سرایداران و هم برای بیمارانشان، این تغییرات می تواند زمینه ساز احساسات گیجی، عصبانیت و غم و اندوه شود.

با پیشرفت بیماری، نیازهای عزیز شما بیشتر می شود و مسئولیت های مراقبتی شما به چالش کشیده تر می شود.

 در عین حال، توانایی دوست شما در نشان دادن قدردانی از همه تلاش های سخت شما کم می شود.

مراقبت از زندگی به معنای واقعی کلمه می تواند مانند یک کار بی لطف به نظر برسد. با این حال، برای بسیاری، سفر یک مراقب نه تنها چالش ها، بلکه بسیاری از جوایز ثروتمند و تأییدکننده زندگی را شامل می شود.

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس : چالش های مراقبت از آلزایمر:

  • با کم شدن توانایی های مورد علاقه خود، احساسات را بیش از حد احساس می کنید
  • خستگی و فرسودگی
  • انزوا و تنهایی
  • عوارض مالی و کاری

پاداش مراقبت از آلزایمر:

  • پیوند شما با بیمار از طریق مراقبت، همراهی و خدمت بیشتر می شود.
  • مهارت های حل مسئله و رابطه شما بهبود می یابد.
  • شما روابط جدیدی را از طریق گروه های پشتیبانی ایجاد می کنید.
  • پاداش های غیر منتظره از طریق شفقت و پذیرش رشد می کند.
نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس

نکاتی درباره مراقبین آلزایمر و دمانس

نکته 1: برای جاده پیش رو آماده شوید

هرچه بیشتر در مورد بیماری فرد مورد علاقه خود بیاموزید و چگونه در طی این سال ها پیشرفت کرده، بهتر می توانید برای چالش های آینده آماده شوید، ناامیدی خود را کاهش داده و انتظارات معقول را تقویت کنید.

به عنوان مثال، در مراحل اولیه آلزایمر، شما می توانید از استقلال و مراقبت خود از عزیزان حمایت کنید،

اما رگرسیون شناختی و جسمی آنها به معنای این است که در نهایت آنها به مراقبت 24 ساعته نیاز دارند.

گرچه ممکن است در نظر گرفتن چنین چشم انداز دشوار باشد، هرچه زودتر برنامه هایی را در دستور کار خود قرار دهید، محبوب شما بیشتر می تواند در فرایند تصمیم گیری شرکت کند.

پرداخت مراقبت های طولانی مدت می تواند منبع اصلی استرس باشد، بنابراین مهم است که در اسرع وقت در مورد تمام گزینه های خود تحقیق کنید.

با تیم پزشکی بیمار و سایر اعضای خانواده مشورت کنید تا ترتیبات قانونی و مالی برقرار کرده و گزینه های مراقبت طولانی مدت را که به بهترین وجه مناسب شما و عزیزانتان است تعیین کنید.

سؤالاتی که باید در مورد آماده سازی مراقبت از آلزایمر و زوال عقل در نظر بگیرید:

  • چه کسی تصمیم می گیرد مراقبت های بهداشتی و یا مالی را هنگامی که شخص دیگر قادر به انجام چنین کاری نباشد برعهده دارد؟

 اگر یک موضوع دشوار برای مطرح کردن باشد، اگر دوست شما هنوز به اندازه کافی شفاف است، آرزو کردن خواسته هایشان روی کاغذ به معنای حفظ و احترام همه اعضای خانواده است.

شما می خواهید وکالت را هم برای امور مالی و هم برای مراقبت های بهداشتی در نظر بگیرید.

 اگر فرد قبلاً ظرفیت خود را از دست داده است، ممکن است نیاز به درخواست سرپرستی / محافظه کار کنید.

  • چگونه نیازهای مراقبت برآورده می شود؟

بعضی اوقات اعضای خانواده فرض می کنند که همسر یا نزدیکترین عضو خانواده می توانند مراقبت های لازم را انجام دهند، اما همیشه اینطور نیست.

 مراقبت از یک شخص، تعهدی اساسی است که با گذشت زمان بیشتر می شود.

اعضای خانواده ممکن است مسائل مربوط به سلامتی، شغل و مسئولیت های خود را داشته باشند. ارتباط لازم است تا اطمینان حاصل شود که نیازهای بیمار آلزایمر برآورده می شود، و مراقب پشتیبانی برای رفع آن نیازها دارد.

  • عزیز شما کجا زندگی خواهد کرد؟

آیا خانه آنها مناسب است یا امنیت آن برای بعد دشوار نمی کند؟

اگر عزیز شما در حال حاضر به تنهایی یا به دور از هر خانواده یا پشتیبانی دیگری زندگی می کند، ممکن است نیاز به جابجایی یا در نظر گرفتن تسهیلات با پشتیبانی بیشتر باشد.

نکته 2: تهیه یک برنامه پشتیبانی شخصی

  • متعادل کردن وظیفه عظیم مراقبت از یک فرد بالغ مبتلا به اختلال شناختی با سایر مسئولیت های شما نیاز به مهارت، توجه و برنامه ریزی دقیق دارد.

با توجه به دقت و احتیاط بیشتر بر نیازهای عزیزان، به راحتی می توانید در دام غفلت از رفاه خود قرار بگیرید.

 اگر پشتیبانی جسمی و عاطفی موردنیاز خود را به دست نیاورده اید، نمی توانید بهترین سطح مراقبت را ارائه دهید، و با احساس غرق شدن روبرو می شوید.

مقابله با افسردگی

مقابله با افسردگی

مقابله با افسردگی : هنگامی که دچار افسردگی می شوید، نمی توانید خود را مجبور کنید “از آن خارج شوید”. اما این نکات می تواند شما را در مسیر بهبودی یاری کند.

چرا برخورد با افسردگی بسیار دشوار است؟

افسردگی انرژی، امید و رانندگی شما را از بین برده و تخلیه می کند، و انجام مراحل که به شما کمک می کند احساس بهتری پیدا کنید را دشوار می کند.

بعضی اوقات، فقط فکر کردن به کارهایی که باید انجام دهید تا احساس بهتری داشته باشید، مانند ورزش کردن یا گذراندن وقت با دوستان، می تواند به نظر برسد خسته کننده یا غیرممکن است.

این روند Catch-22 بهبود افسردگی است:

  • کارهایی که بیشترین کمک را می کنند، کارهایی هستند که انجام آنها سخت ترین است.

با این وجود تفاوت بزرگی بین چیزی که مشکل است و غیرممکن است وجود دارد.

در حالی که بهبودی از افسردگی سریع یا آسان نیست، شما بیشتر از آنچه تصور می کنید کنترل بیشتری دارید – حتی اگر افسردگی شما شدید و سرسختانه پایدار باشد.

نکته اصلی شروع کار کوچک و ساخت از آنجا است.

ممکن است انرژی زیادی نداشته باشید، اما با ترسیم تمام ذخایر خود، باید به اندازه کافی قدم بزنید و از طریق بلوک قدم بزنید یا تلفن را انتخاب کنید تا مثلا با یک دوست عزیز تماس بگیرد.

  • برداشتن قدم اول همیشه سخت ترین است.

اما برای مثال پیاده روی یا بلند شدن و رقصیدن با موسیقی مورد علاقه خود کاری است که اکنون می توانید انجام دهید. و می تواند به مدت چند ساعت روحیه و انرژی شما را به اندازه کافی تقویت کند-

به اندازه کافی طولانی باشد تا بتواند دومین مرحله بهبودی را عملی کند، مانند تهیه وعده غذایی تقویت کننده خلق و خوی یا ترتیب دادن ملاقات با یک دوست قدیمی.

با انجام هر روز قدم های کوچک اما مثبت زیر، روز به روز، به زودی مه سنگین افسردگی را برداشته و خود را دوباره با احساس شادتر، سالم تر و امیدوارتر خواهید کرد.

می توانید از پرستار بیمار راهنمائی هایی را دریافت نمائید.

مقابله با افسردگی 1 : به بیرون بروید و در ارتباط باشیدن

به تنهایی، حفظ دیدگاه سالم و حفظ تلاش مورد نیاز برای مقابله با افسردگی می تواند دشوار باشد. در عین حال، ماهیت افسردگی دستیابی به کمک را دشوار می کند.

هنگامی که شما افسرده هستید، تمایل به عقب نشینی و جداسازی است تا اتصال حتی به اعضای خانواده و دوستان نزدیک نیز سخت باشد.

  • ممکن است برای صحبت، شرمنده از وضعیت خود و یا گناه بخاطر بی توجهی به روابط خاص، احساس خستگی بیش از حد کنید.

 اما این فقط صحبت از افسردگی است.

در ارتباط ماندن با افراد دیگر و شرکت در فعالیت های اجتماعی، دنیایی از نظر روحیه و دیدگاه شما تغییر می کند.

دست یافتن به نشانه ضعف نیست و به معنای این نیست که شما دیگران را تحمل کنید.

عزیزان شما به شما اهمیت می دهند و می خواهند کمک کنند. و اگر احساس نمی کنید که کسی به آن روی آورد، هرگز دیر نمی شود برای ایجاد دوستی جدید و بهبود شبکه پشتیبانی خود اقدام کنید.

چگونه می توانیم از حمایت افسردگی دست یابیم

  • به دنبال پشتیبانی افرادی باشید که باعث می شوند احساس امنیت و مراقبت کنید.

شخصی که با او صحبت می کنید لازم نیست بتواند شما را برطرف کند. آنها فقط باید شنونده خوبی باشند – کسی که بی توجه و دلسوزانه شما را با دقت و دلسوزی گوش کند.

  • چهره را در اولویت قرار دهید.

تماس های تلفنی، رسانه های اجتماعی و پیام کوتاه راه های خوبی برای برقراری ارتباط است، اما آنها جایگزین زمان با کیفیت قدیمی در فرد نیستند.

عمل ساده صحبت کردن با شخصی درمورد چگونگی احساس شما می تواند در تسکین افسردگی و دوری از آن نقش بسزایی داشته باشد.

مقابله با افسردگی

مقابله با افسردگی

 

  • سعی کنید حتی اگر احساس خوبی نمی کنید از فعالیت های اجتماعی خودداری نکنید.

اغلب وقتی افسرده هستید، راحت تر احساس می کنید که در پوسته خود عقب نشینی می کنید، اما قرار گرفتن در کنار افراد دیگر باعث می شود احساس افسردگی کمتری داشته باشید.

  • راه هایی برای حمایت از دیگران پیدا کنید.

دریافت پشتیبانی بسیار خوب است، اما تحقیقات نشان می دهد شما از ارائه پشتیبانی خودتان تقویت خلق و خوی بیشتری می کنید.

بنابراین راه هایی – بزرگ و کوچک – برای کمک به دیگران پیدا کنید: داوطلب باشید، یک شنونده برای یک دوست باشید، کاری را برای کسی انجام دهید.

  • مراقبت از حیوان خانگی

در حالی که هیچ چیز نمی تواند جایگزین ارتباط انسانی شود، حیوانات اهلی می توانند شادی و همراهی را در زندگی شما به ارمغان بیاورند و به شما کمک کنند احساس انزوا کمتر کنید.

مراقبت از حیوان خانگی همچنین می تواند شما را از خود دور کند و احساس نیاز را به شما منتقل کند – هم پادزهر قدرتمند افسردگی.

  • برای گروه افسردگی به یک گروه پشتیبانی بپیوندید.

 قرار گرفتن در کنار دیگران که با افسردگی مواجه هستند می تواند در کاهش احساس انزوا بسیار پیش برود.

شما همچنین می توانید یکدیگر را تشویق کنید، در مورد چگونگی کنار آمدن و مشاوره دادن و به اشتراک گذاشتن تجربیات خود، مشاوره بگیرید و دریافت کنید.

10 نکته برای ارتباط ماندن

  • در مورد احساسات خود با یک شخص صحبت کنید.
  • داوطلبانه به شخص دیگری کمک کنید.
  • ناهار یا قهوه را با یک دوست میل کنید
  • از یک دوست عزیز بخواهید که مرتباً با شما در ارتباط باشد و شما را چک کند.
  • کسی را با فیلم ها، کنسرت یا یک جمع کوچک همراهی کنید.
  • با یک دوست قدیمی تماس بگیرید یا به آنها ایمیل بدهید.
  • با یک دوست تمرین به پیاده روی بروید.
  • تاریخ شام هفتگی را برنامه ریزی کنید.
  • با شرکت در کلاس یا پیوستن به باشگاه با افراد جدیدی ملاقات کنید.
  • به یک عضو روحانی، معلم یا مربی ورزشی اعتماد کنید.

نکته 2: کارهایی انجام دهید که باعث می شود احساس خوبی داشته باشید

  • برای غلبه بر افسردگی، باید کارهایی انجام دهید که باعث آرامش و انرژی شما می شود.

این شامل پیروی از یک سبک زندگی سالم، یادگیری چگونگی مدیریت بهتر استرس، تعیین محدودیت هایی برای انجام کارهایی که می توانید انجام دهید و برنامه ریزی فعالیت های سرگرم کننده در روز شماست.

کارهایی را انجام دهید که از آنها لذت می برید (یا عادت کرده اید)

در حالی که شما نمی توانید خود را مجبور کنید که از آن لذت ببرید، می توانید خود را وادار کنید که کارهایی انجام دهید، حتی اگر چنین چیزی را حس نکنید.

ممکن است وقتی در جهان بیرون می آیید از اینکه چه حسی بهتر دارید احساس تعجب کنید.

حتی اگر افسردگی شما فوراً بلند نشود، به تدریج احساس سرگرمی و انرژی بیشتری می کنید زیرا وقت خود را برای فعالیت های تفریحی می گذرانید.

سرگرمی قبلی یا ورزشی را که دوست داشتید انتخاب کنید.

 خود را با خلاقیت از طریق موسیقی، هنر یا نوشتن بیان کنید. با دوستان بیرون برو. یک سفر یک روزه به یک موزه، کوه ها، یا دالان نقل مکان کنید.

از سلامتی خود پشتیبانی کنید

  • به مدت هشت ساعت خواب هدف داشته باشید.

افسردگی معمولاً شامل مشکلات خواب است. چه خواب شما خیلی کم باشد و چه زیاد، شما رنج می برد. با یادگیری عادات خواب سالم، برنامه بهتری در خواب داشته باشید.

  • استرس را کنترل کنید.

استرس نه تنها باعث طولانی شدن و بدتر شدن افسردگی می شود بلکه می تواند باعث بروز آن شود.

تمام موارد زندگی خود را که باعث استرس شما می شود، از قبیل اضافه وزن، کار، مشکلات مربوط به پول یا روابط غیرمشکل، کشف کنید و روش هایی برای کاهش فشار و بازیابی مجدد پیدا کنید.